اندر شباهت آسام و اصفهان

پدرم ميگفت قديم ماهي فروشان دوره گرد در كوي و بازار فرياد ميزدند ماهي ماهي ماهي ماهي. آنهايي هم كه اهل تور و ماهي گيري بودند وقتي آب گل آلود ميشد اينگونه صيد ميكردند كه ماهي ماهي، خانم ماهي،خانم چه ماهي

اين مال قديم اصفهان بود اما آسام كه آمديم در شمال شرق هند ديدم مردان دوره گردي را كه ظرفهاي بزرگ در بسته بر سر ميگذارند و در محله ها داد ميزنن ماچ ماچ ماچه ماچ. تعجب كردم كه مگر ماچ هم فروشي است.چه شود كه بوسه فروشي شود و آنهم اين مردان ناخوشآیند فروشنده اش باشند، بدا بر حال مشتري. و جالب كه زنان هندي در جواب ميگويند هوووووي ماچلي والا ماچ ده، ماچ كي من ؟ (كي من سوال از قيمت است)

اما مرد آنگاه كه در ظرفش را گشود ديدم كه تشت آبي است كه ماهي در آن نفس نفس ميزند. با خود گفتم شايد اين مردان نوادگان ماهي فروشان اصفهاني اند كه در طلب مشتري و كسب از ايران به آسام رسيده اند

نكته هاي ناب

بسم الله

عزيزي فرمود : هر كس راحت خرج كند راحت هم به بهشت ميرود.